در یک موزه معروف که کف آن با سنگهای مرمر پوشیده شده بود, مجسمه ی بسیار زیبای مرمرینی به نمایش گذاشته شده بود که مردم از راههای دور و نزدیک برای دیدنش به آنجا می آمدند و تحسینش می کردند. ولی کسی نبود که سنگهای مرمر کف موزه را ببیند و لب به تحسین باز کند.                            

یک شب کف پوش مرمری با مجسمه شروع به صحبت کرد و گفت: « این منصفانه نیست! چرا همه پا روی من می گذارند تا تو را تحسین کنند؟ ما هر دو مان در یک معدن بودیم مگر نه؟ »                                                           

مجسمه لبخندی زد و آرام گفت: « یادت هست روزی که مجسمه ساز خواست روی تو کار بکند, چقدر سرسختی و مقاومت کردی؟ »                                    

سنگ پاسخ داد: « آره, آخر ابزارش به من آسیب می رساند گمان کردم می خواهد آزارم بدهد. آخر تحمل آن همه درد و رنج را نداشتم. »                           

مجسمه با همان آرامش و لبخند ادامه داد: « ولی من فکر کردم بطور حتم می خواهد از من چیز بی نظیری بسازد. بطور حتم بنا است به یک شاهکار تبدیل بشوم. بطور حتم در پی یک رنج گنجی هست. » پس بهش گفتم: « هر چقدر می خواهی ضربه بزن, بتراش و صیقل بده! » و درد کارهایش و لطمه هایی که ابزارش به من می زدند به جان خریدم و هر چه بیشتر می شدند بیشتر تاب می آوردم تا زیباتر بشوم پس امروز نمی توانی دیگران را سرزنش کنی که چرا روی تو پا می گذارند و بی توجه عبور می کنند ولی روبروی من می ایستند و مرا تحسین می کنند. »                                                                                

راستی کدوم یکی از ما سختی های امروز رو برای آینده ای بهتر به جون می خریم!!!